BADANIA DIAGNOSTYCZNE
W diagnostyce chorób serca posługujemy się badaniami ogólnymi i specjalistycznymi. Podstawowe badania laboratoryjne mogą nas orientować o istnieniu procesu zapalnego (podwyższony OB hiperleukocytoza) oraz powikłań ze strony innych narządów (badanie moczu, morfologia krwi). Badaniem, które nie ma wprawdzie cech swoistości, ale jest często stosowane w kardiologii, jest ozna-czanie aktywności enzymów w surowicy. Najpowszechniej w diagnostyce zawału serca stosowane jest oznaczenie aktywności amino-transferazy asparaginianowej AspAT (dawna nazwa: transaminaza glutaminowo -szczawiowe octowa OT) i aminotransferazy alaninowej A1AT (dawna nazwa; transaminaza glutaminowo-pirogroniano-wa GPT). W pierwszych dniach zawału wzrasta przejściowo aktywność AspAT (GOT), następnie zwiększa się aktywność A1AT (GPTj Innym enzymem oznaczanym w diagnostyce zawału serca jest kineza kreatynowa (CPK), której aktywność wzrasta w pierwszych godzinach zawału. Natomiast w drugim tygodniu zawału stwierdza się wysoką aktywność dehydrogenazy mleczajowej (LDH). Krew n= oznaczanie aktywności enzymatycznej pobieramy od chorego na czczo, ale bez specjalnego przygotowania. Najważniejszym badaniem specjalistycznym w diagnostyce kardiologicznej jest elektrokardiografia. Mimo że pielęgniarka nie prowadzi samodzielnej diagnostyki, powinna nie tylko umieć obsłużyć aparat EKG i wykonać zapis, ale także rozumieć istotę elektrokardiografii oraz umieć rozpoznać najważniejsze zespoły chorobowe. Dlatego też elektrokardiografii poświęcimy nieco więcej miejsca.