Reanimacja
Wbrew utartym w ciągu wieków przekonaniom śmierć nie jest zjawiskiem jednoczasowym, obejmującym jednocześnie cały organizm. Pierwszym widomym objawem śmierci jest ustanie oddechu i czynności serca. Od tego momentu rozpoczyna się kolejne "umieranie" różnych narządów, zależnie od ich wrażliwości na niedotlenienie. Najbardziej wrażliwym narządem jest ośrodek układu nerwowy. Zatrzymanie oddechu i czynności serca z towarzyszącą utratą przytomności nazywamy stanem śmierci klinicznej. Jest to śmierć odwracalna, ponieważ szybkie przywrócenie krążenia krwi i oddychania pozwala na powrót do poprzedniego stanu zdrowia. Jeżeli zatrzymanie czynności oddychania i krążenia trwa dłużej niż kilka minut, doprowadza do wygaśnięcia czynności biologicznej mózgu. Taki stan nazywamy śmiercią biologiczną, która jest zjawiskiem nieodwracalnym. Człowieka w stanie śmierci biologicznej nie można już przywrócić do życia. Postępowanie mające na celu cofnięcie śmierci klinicznej nazywamy reanimacją. Skuteczna reanimacja wymaga zorganizowanego postępowania reanimacyjnego oraz posiadania odpowiedniego sprzętu. Bezpośrednią przyczyną wystąpienia śmierci klinicznej jest zatrzymanie oddechu lub zatrzymanie serca. Każda śmierć jest więc w pierwszym okresie śmiercią oddechową lub śmiercią sercową. Z tego względu i zabiegi reanimacyjne mają na celu przywrócenie czynności oddechowej lub czynności serca. Skuteczność zabiegów reanimacyjnych zależy w dużej mierze od szybkości podjęcia akcji reanimacyjnej. Im szybciej rozpocznie się zabiegi reanimacyjne, tym większe jest prawdopodobieństwo przywrócenia życia. Ponieważ szybkie podjęcie reanimacji jest warunkiem jej skuteczności, zabiegi reanimacyjne powinna rozpocząć ta osoba, która pierwsza znalazła się przy chorym, u którego wystąpiła śmierć kliniczna.